ارزیابی زیست محیطی استراتژیک ((SEA)) به عنوان یک ابزار پشتیبانی کننده تصمیم گیری (D.S.S.) در حوزه های بخشی و کالبدی، از قابلیتها و توانمندی های ویژه ای برخوردار است. تحلیل ویژگی ها و روند برنامه ریزی استراتژیک در بخش صنعت کشور و تاثیرات بالقوه و بالفعل نتایج اجرای سیاستهای استراتژیک بخش مذکور بر محیط زیست، ضرورت بهره مندی از این رویکرد نوین و موثر را ایجاب می کند. در این تحقیق به چگونگی ظرفیت سازی و تقویت بنیادی (SEA) در بخش صنعت و تعیین استراتژیهای زیست محیطی توسعه پایدار صنعتی در ایران پرداخته شده است. هدف اصلی تحقیق، نظام مند سازی ملاحظات زیست محیطی در استراتژیها، سیاستها، طرح ها و برنامه های توسعه صنعتی در عالی ترین سطوح تصمیم گیری استراتژیک و تضمین رعایت ملاحظات و گزینه های زیست محیطی، همگام با سایر ملاحظات اقتصادی و یکی از کاربردی ترین فنون برنامه ریزی استراتژیک، استفاده بعمل آمده است. نتیجه تحلیل ماتریس SWOT، نهایتا نشانگر درجه نیاز به انجام (SEA) در رابطه با انواع استراتژیهای صنعتی کشور در یک نظام اولویت بندی دو طبقه ای بوده است. بطوریکه در میان کلیه سیاستهای استراتژیک صنعتی مورد نظر، 2 استراتژی در اولویت اول و 4 استراتژی در اولویت دوم، غربالگری و ارزیابی گردیده اند. استراتژیهای صنعتی با اولویت اول نیازمند (SEA) در ایران عبارتند از استراتژیهای ایجاد بستر مناسب برای تشکیل شرکتهای مادر تخصصی توسعه ای در جهت توسعه بخش غیر دولتی در بخش صنعت و نیز تعامل با شرکتهای خارجی به منظور راهیابی به بازارهای بین المللی و جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی، همچنین استراتژیهای صنعتی نیازمند (SEA) در اولویت دوم شامل استراتژیهای حمایتی و تشویقی برای صادرات صنعتی، حمایت و اصلاح نهادهای پشتیبان صنایع کوچک و متوسط، ایجاد زیرساختهای پیوستن به WTO و کاهش تصدی گری و انحصار دولتی در بخش صنعت می باشد. براساس یافته های این تحقیق، حصول و تحقق شرایط پایداری کیفیت زیست محیطی و پایداری توسعه صنعتی در ایران، مستلزم سیاستگذاری و تصمیم گیری کلان و استراتژیک در رابطه با استراتژیهای مزبور در چارچوب روش شناسی (SEA) در مرحله قبل از پروژه ها (سیاستها، برنامه ها و طرح ها) و لزوما انجام مطالعات EIA در سطح پروژه ها می باشد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ورزش در توسعه پایدار زیست­محیطی انجام شد.روش شناسی: روش پژوهش از منظر هدف توسعه­ای- کاربردی است و جهت گردآوری داده ­­ها از روش پژوهش کیفی از نوع اکتشافی استفاده شده است. جامعه آماری شامل کلیه مدیران رده بالای سازمان های ورزشی (اعم از کمیته ملی المپیک، وزارت ورزش و کلیه فدراسیون های ورزشی)، متخصصان و اساتید خبره مدیریت ورزشی در سطح ایران و همچنین برخی از مدیران سازمان حفاظت محیط­زیست ایران بود که 13 نفر از آنان با استفاده از نمونه­گیری هدفمند و تکنیک گلوله­برفی به­عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ­ها مصاحبه نیم­ساختاریافته بود. تحلیل داده ­­ها به روش تئوری داده­بنیاد از طریق فرآیند کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد.یافته ها: نتایج نشان داد که الگوی توسعه پایدار زیست­محیطی مبتنی بر ورزش متشکل از 211 مفهوم و 26 مقوله فرعی است که عوامل علّی شامل 4 مقوله، بسترها و زمینه­ ها 4 مقوله، عوامل مداخله­گر 5 مقوله، راهبردها 8 مقوله، پیامدها 4 مقوله و پدیده محوری شامل 1مقوله است.نتیجه گیری: نتایج مدل نشان داد که توسعه پایدار زیست­محیطی مبتنی بر ورزش از آینده­نگری، ارزش های زیست­محیطی ورزش، الزامات زیست­محیطی ورزشی، جنبش سبز ورزشی، عوامل آموزشی و پژوهشی، ارتباطی و ترویجی، اقتصادی، ساختاری و مدیریتی تاثیر می پذیرد و همچنین می تواند موجب بهره­وری سبز ورزشی و کیفیت زندگی و رفاه شهروندان شود.

در نیم قرن اخیر، در ایران توسعه سرمایه داری در چارچوب اقتصاد متکی به نفت، سبب رکود بخش کشاورزی و رشد سریع شهرها گردید. این رشد سریع شهرنشینی به صورت متعادل صورت نگرفت، بلکه سبب رشد شهرهای بزرگ و مانع رشد شهرهای کوچک و روستاها گردید. و به رغم دگرگونی ها در نظام شهری ایران، سیمای اسکان و استقرار جمعیت و شهرها تصویر مناسبی را به دست نمی دهد. به طور واضح روشن است که گسترش سریع شهرنشینی در ایران به نوبه خود امید به آینده ای بهتر را برای میلیون ها انسان شهرنشین از لحاظ داشتن وضعیت اقتصادی و اجتماعی به یک کابوس بدل کرده است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی سعی بر آن دارد با دیدی علمی و استدلالی به بررسی بازتاب های شهرنشینی نامتعادل در مناطق شهری ایران و تاثیرات این فرایند در بعد فضایی و در نهایت به تاثیرات این روند در شبکه شهری ایران پرداخته شود.نتایج بدست آمده از واکاوی علمی شهرنشینی نامتعادل حاکی از آن است در صورت ادامه این روند در شهرنشینی ایران شاهد توسعه اجتماعی و اقتصادی ناپایدار، از جمله افزایش درآمد نابرابر، ائتلاف منابع، تخریب محیط زیست، ورود آسیب به میراث طبیعی و فرهنگی ایران خواهیم بود.

مراتع در مقام یکی از منابع طبیعی تجدیدپذیر، دارای نقشهای مختلف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی هستند. به شرط برنامه ریزی معقول و منطقی همراه با مدیریت مناسب در بهر ه برداری از مراتع، این منابع طبیعی می توانند در امر توسعه پایدار محیطی موثر واقع شوند. متاسفانه مراتع کشور ما به دلایل متعدد در چند دهه اخیر به طوری فزاینده در معرض تخریب و نابودی قرار گرفته اند به گونه ای که اصلاح و احیای مجدد آنها به سالها وقت و هزینه بسیار هنگفت نیاز دارد. در بسیاری از موارد، این تخریب بیش از آنکه معلول عوامل طبیعی همچون خشکسالی و تغییر شرایط جوی باشد، معلول عملکرد غیرمعقول و غیرعلمی انسان در بهره برداری از این منابع است.یکی از مهمترین نـقشهای مراتع در امر توسعه پایدار در بعد زیست محیطیِ توسعه پایدار (ecological sustainable development) آشکار می شود؛ به این معنی که مراتع قادرند که جلوی بسیاری از واکنشهای منفی طبیعت از جمله ریزش نزولات جوی شدید را بگیرند، زیرا که پوشش سبز گیاهی اولا باعث می شود که قطرات باران با شدت کمتر به سطح زمین برخورد کنند و، در نتیجه، خاک کمتری متلاشی شود. ثانیا، ریشه های گیاهان، میزان خلل و فرج خاک را افزایش می دهند و، بدین ترتیب، موجبات نفوذ آب به داخل زمین فراهم می آید و جریانات زیرزمینی تقویت می شوند. از دیگر نقشهای زیست محیطی مراتع در حفاظت محیط و توسعه پایدارِ ناحیه ای می توان به مواردی همچون نقش مراتع درکاهش فرسایش و رسوب، جلوگیری از پرشدن مخازن سدها، حفظ و تدوام حیات وحش، تعادل زیست محیطی، تلطیف هوا، سلامت محیط زیست و تقویت سفره های آب اشاره کرد که هر کدام از این موارد در توسعه پایدار نواحی و کشورها بسیار مهم است. بر این اساس در این مقاله به بررسی این عوامل می پردازیم. این تحقیق از نوع توصیفی ـ تحلیلی است که در آن برای بیان نقش زیست محیطی مراتع در توسعه پایدار از منابع کتابخانه ای و آمار موجود استفاده شده است.